Τί περιμένεις να δεις;

Στην  καθημερινότητά μας είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι που δεν μας μένει χρόνος να εξετάσουμε και να αφουγκραστούμε τον εσωτερικό μας κόσμο.  Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν «big brother». Μια κλεφτή ματιά μέσα από την κλειδαρότρυπα για να πάρουμε μια μικρή γεύση από τη ζωή των άλλων. Ακόμη και αν είμαστε εντελώς αντίθετοι σε αυτό, κάποια στιγμή μπαίνουμε σε αυτόν τον στρόβιλο του σχολιασμού άθελά μας και στροβιλιζόμαστε ανεξέλεγκτα. Είναι πολύ πιο απλό να σχολιάζεις τη ζωή κάποιου άλλου και πολύ περίπλοκο και δύσκολο να ασχολείσαι με την δική σου. Εμφανίζεται όμως σε όλους μας μια εσωτερική ανάγκη για την ισορροπία μας ως οντότητες, να προσπαθούμε να βρούμε εκείνο τον χαμένο χρόνο στην καθημερινότητα μας. Ψάχνουμε να ανακαλύψουμε  έναν τόπο που να προσφέρει  μια κοινή θέα, αλλά από μία εντελώς  διαφορετική οπτική γωνία  και να μετατρέπει  το  συνηθισμένο  σε ασυνήθιστο. Την ιδέα ενός «μυστικού κήπου».         Η ιδέα του κήπου είναι μια εξερεύνηση αυτού του εσωτερικού, μη περιγράψιμου τόπου. Μία μεταμορφωμένη στην ουσία εικόνα της πραγματικότητας και του κόσμου μας χωρίς τέλος και αρχή. Στον κήπο αυτό το φως διαχέεται στον χώρο, ενσωματώνεται σε αυτόν, τον αλλοιώνει και δημιουργεί εκ νέου εικόνες και περιοχές αναμφισβήτητα προσωπικές. Είναι σαν αέρας που χαρίζει σε όλα τα στοιχεία της φύσης μια ελευθερία κι αυτονομία που τα διαχωρίζει σαν ανεξάρτητες εικόνες και γίνονται  αναπόσπαστο κομμάτι ενός φανταστικού ταξιδιού που αναζητά να εξερευνήσει το απρόβλεπτο. Πέρα από αυτό που βλέπει η αίσθηση της όρασης αυτός ο κήπος να δημιουργεί εσωτερικές αναζητήσεις , ανεξαρτήτως από την επιστήμη και την ηθική. Οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας, αρκεί να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να μας φανερωθεί. Με βλέπω, δεν κρύβομαι, υπάρχω.

Ο κήπος της (Καλειδοσκόπιο)

Στην  καθημερινότητά μας είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι που δεν μας μένει χρόνος να εξετάσουμε και να αφουγκραστούμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Εμφανίζεται όμως σε όλους μας μια εσωτερική ανάγκη για την ισορροπία μας ως οντότητες,  να προσπαθούμε να βρούμε εκείνο τον χαμένο χρόνο στην καθημερινότητα μας. Ψάχνουμε να ανακαλύψουμε  έναν τόπο που να προσφέρει  μια κοινή θέα, αλλά από μία εντελώς  διαφορετική οπτική γωνία  και να μετατρέπει  το  συνηθισμένο  σε ασυνήθιστο. Την ιδέα ενός «μυστικού κήπου». Η ιδέα του «μυστικού κήπου» είναι μια εξερεύνηση αυτού του εσωτερικού, μη περιγράψιμου τόπου. Μία μεταμορφωμένη στην ουσία εικόνα της πραγματικότητας και του κόσμου μας χωρίς τέλος και αρχή. Στον κήπο αυτό το φως διαχέεται στον χώρο, ενσωματώνεται σε αυτόν, τον αλλοιώνει και δημιουργεί εκ νέου εικόνες και περιοχές αναμφισβήτητα προσωπικές . Είναι σαν αέρας  που χαρίζει σε όλα τα στοιχεία της φύσης μια ελευθερία κι αυτονομία.  Η θάλασσα και ο αέρας  γίνονται ένα, το χώμα με την φωτιά διαχωρίζονται σαν ανεξάρτητες εικόνες και γίνονται  αναπόσπαστο κομμάτι ενός φανταστικού ταξιδιού που αναζητά να εξερευνήσει το απρόβλεπτο. Με αποτέλεσμα αυτός ο κήπος να δημιουργεί εσωτερικές αναζητήσεις , ανεξαρτήτως από την επιστήμη και την ηθική.

«Καλειδοσκόπιο»

Στους ιδιωτικούς κήπους δεν μπορείς να μπεις. Όμως όλοι «ρίχνουμε μια κλεφτή ματιά» για να δούμε αυτό που μας απαγορεύουν. Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου. Ίσως για να δούμε κάτι από την προσωπική δημιουργία του κάθε ιδιοκτήτη. Ίσως γιατί ο κήπος του καθενός αντανακλά την προσωπικότητά του.

Σε αυτήν την ενότητα των έργων μου παρουσιάζω ένα καλειδοσκόπιο με τον δικό μου μυστικό κήπο στο εσωτερικό του, που όμως δίνω την δυνατότητα στον θεατή (αν θελήσει) να τον δει ή και όχι. Με μια επαναλαμβανόμενη εικόνα μέσα στο καλειδοσκόπιο που αλλάζει συνεχώς ανάλογα με το σημείο θέασης, κάπου εκεί στο μέσω του κυκλώνα των πληροφοριών υφίσταται ένας μυστικός κήπος για τον καθένα μας.

Γιατί θέλουμε να δούμε από την κλειδαρότρυπα;

Γιατί θέλουμε να δούμε από τις χαραμάδες;

Γιατί θέλουμε να δούμε το προφίλ των άλλων μέσα από μια οθόνη στο διαδίκτυο;

Τί μας προσελκύει στις ζωές των άλλων;

Αυτόν τον μυστικό κήπο ψάχνουμε ενώ βρίσκεται μέσα μας.

–Δεν χρειάζεται να δεις από την κλειδαρότρυπα, δες απλώς στον καθρέφτη.

«Σφαίρα»

Σφαίρα του υπαρκτού ή του ανύπαρκτου;

Εγκλωβίζει ή δυναμώνει;

Αυτή η σφαίρα, εξαιτίας της λαμπρότητά της ενοχλεί και γίνεται παιχνίδι στα χέρια κάποιων που νομίζουν ότι μπορούν να παίξουν μαζί της, όμως πάντα θα είναι διαφορετική και θα ξεχωρίζει.

Δεν στοιβάζεται επειδή κυλάει.

Δεν προσαρμόζεται λόγω του σχήματός της.

Αντέχει τα χτυπήματα λόγω της εσωτερικής της δύναμης.

Ίπταται.

Μέσα στην σφαίρα δημιουργείται ένας ουτοπικός χώρος όμορφος και ηθικός, της φαντασίας και του ονείρου.

Ένας χώρος της ελπίδας, αποστειρωμένος από το μίσος και την βία, το ψέμα και την αδικία.

Άλλοτε ο χώρος είναι ευάλωτος που σπάει σαν σαπουνόφουσκα και διαχέεται στον υπόλοιπο  χώρο του σύμπαντος, άλλοτε είναι σκληρός και αδιαπέραστος σαν το καβούκι της χελώνας.

Είναι ένας χώρος μέσα στον χώρο που όμως αν κάποιος πετάξει μέσα του και φτάσει στην αποκορύφωση και στην ολοκλήρωση, έρχεται η κάθαρση και τότε μπορεί να βγει για να διαχυθεί αύτη η αγνή ομορφιά του στο υπόλοιπο σύμπαν.

ΒΙΟΜΟΡΦΕΣ

Αυτές οι μορφές παραπέμπουν σε κάμπιες, σκουλήκια ή υποβρύχια όντα αλλά με αφαιρετική, σχεδόν συμβολική αισθητική. Οι υφές και οι κυματιστές φόρμες κάνουν τα σχήματα να φαίνονται ζωντανά σαν να κινούνται σε μια μεταφορά επικοινωνίας. Αλληλεπίδρασης ή και σύγκρουσης δύο ατόμων από ίδιο κόσμο αλλά με διαφορετικότητα.

• Δύο τέσσερα ή και περισσότερα σπειροειδή, οργανικές μορφές που θυμίζουν προνύμφες ή θαλάσσια πλάσματα.
• (Επαφή. Συμβίωση, Γέννηση διαλόγου). Πολλές οντότητες με παρόμοιο χρώμα. αλλά με διαφορετική οντότητα μοιάζουν να βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια μεταμόρφωσης ή εξελίξιμης αλληλεπίδρασης.
• (Μεταμόρφωση, αντίκτυπος ,διάλογος).  Βιομορφές  με απαλή ροή και οργανική δομή. Η συνάντησή τους δεν είναι ποτέ η ίδια. Οι μορφές στρέφονται,  αναπλάθονται.
•  Τα φυσικά όντα υπόκεινται σε μεταβολή. Γίνονται ή παύουν να είναι.
• Η ύλη παραμένει αλλά οι μορφές ( Είδος) αλλάζουν.
•  Η γέννηση και η φθορά είναι δύο όψεις της φυσικής διαδικασίας. Α’ βιβλίο 4ο κεφάλαιο του «Περί γενέσεως και φθοράς»  Αριστοτέλης. « Η δε γένεσις και η φθορά συμβαίνει τοις εν τω γίγνεσθαι». ( Η γένεση και η φθορά συμβαίνει στα πράγματα που είναι μέσα στη διαδικασία του γίγνεσθαι).

«Ζούμε στον κόσμο της γένεσης και της φθοράς». Έγραφε ο Αριστοτέλης.

Έναν κόσμο όπου τίποτα δεν μένει αμετάβλητο. Όλα γεννιούνται, ακμάζουν, φθείρονται και ύστερα παραχωρούν τη θέση τους σε κάτι νέο.

Τα έργα της παρούσας ενότητας αναδύονται σαν οντότητες που δεν ανήκουν ούτε στο παρελθόν ούτε στο παρόν. Μορφές φυλλοειδείς, ρευστές, που άλλοτε μοιάζουν με σπείρες κυττάρων και άλλοτε με ανέμους που τυλίγονται στον εαυτό τους. Κάθε καμπύλη και κάθε στρώση αφηγείται μια μετάβαση, μια μεταμόρφωση. Είναι μια μορφή ζωντανή που προσπαθεί να υπάρξει, να διαλυθεί και να ξαναρχίσει από το μηδέν. Δεν είναι αναπαραστάσεις της φύσης αλλά μορφές που αποκαλύπτονται, καθώς ζωγραφίζω και έρχονται στο φως.

Κάθε έργο είναι μια πράξη γέννησης, συγκρούσεις, σύγκρουσης συμβίωσης, έρωτα και φθοράς. Γιατί μετά από τη φθορά υπάρχει η δυνατότητα μιας νέας αρχής. Έναν κόσμο ρυθμικό και παλλόμενο, που τα πάντα γεννιούνται και φθείρονται ξανά προς νέες μορφές. Η έμπνευση αντλείται από οργανικές μορφές, σχήματα και δομές που βρίσκονται στη φύση αντλώντας στοιχεία από ζωντανούς οργανισμούς.

Αυτά τα έργα αποδίδουν  την εξέλιξη της ζωής ,την αλλαγή, την μεταμόρφωση,  όπως επίσης  την ομορφιά και την πολυπλοκότητα της φύσης. Αναδύονται σαν οντότητες που δεν ανήκουν ούτε στο παρελθόν ούτε στο παρόν. Μορφές φυλλοειδής ρευστές, που άλλοτε μοιάζουν με σπείρες κυττάρων και άλλοτε με ριπές ανέμων που τυλίγονται στον εαυτό τους. Μέσα σε αυτόν τον αέναο παλμό η ύλη μορφοποιείται, γίνεται ρίζα καρπός ανθός σώμα και ανάμνηση.

Καθώς ζωγραφίζω αισθάνομαι πως η μορφή, μου αποκαλύπτεται κάθε μέρα διαφορετική καθώς εξελίσσεται στον καμβά με την χειρονομία μου, σαν να υπήρχε κάπου στο σκοτάδι και θέλει να βγει στο φως. Οι μορφές γεννιούνται εκεί που συστρέφεται ο χώρος, όταν κάθε στρώση του χρώματος κάθε στροβιλισμός είναι μία γέννηση  που θα αποτυπωθεί και θα πάρει τη θέση της στον χώρο γιατί η τέχνη δεν είναι περιγραφή της πραγματικότητας αλλά έκφραση του ασυνείδητου. Στην τέχνη όπως και στην ζωή τίποτα δεν παραμένει σταθερό. Οι μορφές αναδύονται  λιώνουν και ξαναγεννιούνται και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα άλλες να θυμίζουν οργανισμούς και άλλες την εικαστική γλώσσα του άμορφου όταν η μορφή δεν δηλώνει αντικείμενο αλλά ψυχική κατάσταση.

Παγκόσμιο ταξίδι

Η τάξη στην οργάνωση του χώρου μπορεί να χαρτογραφηθεί. Ο χάρτης είναι ο καθρέφτης του κόσμου που αλλάζει τα όριά του ανάλογα με την κίνησή του.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές συνιστώσες που μπορούν να επηρεάσουν αυτήν την αλλαγή όπως:

• Από διαφορετικές κουλτούρες λόγω μετανάστευσης πληθυσμών
• Από την μόλυνση του περιβάλλοντος
• Από την καταστροφή των πολεοδομικών συγκροτημάτων λόγω πολέμου
• Από την εξάπλωση της βιομηχανίας
• Από ειρηνικές διαπραγματεύσεις

Με αυτή τη σειρά των έργων μου κάνω ένα «ταξίδι» του κόσμου στο σύμπαν.

 Η χαρτογράφηση ενός νέου κόσμου σε μια χωρική σουρεαλιστική πραγματικότητα, η κανονικότητα της οποίας δημιουργεί την αίσθηση του οικείου και συγχρόνως του ανοικείου.

 Το «ταξίδι» του νέου κόσμου από τα έγκατα του σύμπαντος μας κάνει να αναρωτηθούμε εάν θα οδηγηθεί στην αναγέννησή του ή στην καταστροφή του.

Ο ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ «ΧΟΡΟΣ»

Ο ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ «ΧΟΡΟΣ»

Χορός έντονος, βίαιος,  όπως ο ακροβάτης στο τσίρκο…

Οι ρυθμοί της ζωής, της καθημερινότητας, χωρίς να σκέφτεσαι ουσιαστικά…

Χωρίς δημιουργία, χωρίς σώμα, χωρίς ψυχή.

Μηχανικές κινήσεις, ρομποτικές κινήσεις, μέχρι να βρεις την ουσία ύπαρξης, την ουσία της σκέψης…

Στροβιλίζεσαι, στροβιλίζεσαι λίγο σιγότερα…

Μπορείς και βλέπεις τον εαυτό σου που στροβιλίζεται στο τσίρκο της ζωής, της καθημερινότητας, μέσα από έναν καθρέφτη, θολό και ακαθόριστο.

Εκεί ,ίσως, θα μπορούσες να διακρίνεις τον πραγματικό σου εαυτό και όχι αυτόν που θέλουν οι άλλοι να είσαι,(αυτός που φαίνεσαι για να είσαι αποδεκτός στην κοινωνία; ).Εκεί λοιπόν σε κάποιο μέρος του καθρέφτη βλέπεις το «είναι» σου και ξαναβρίσκεις την δημιουργικότητά σου, την ελευθερία σου και την πραγματική επικοινωνία με την φύση σου.

Πηδάς, πηδάς αλλού.

Σ’ ένα κόσμο μαγικό.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν.

Σ’ ένα μέρος όπου υπάρχεις.

Εκεί που ζεις.

Εκεί που ζει πραγματικά το σώμα και το μυαλό σου.

Με αξιοπρέπεια.

Με την ανάγκη για να πετάξεις, ως εκεί  όπου θ’ ανασαίνεις. Με αργό ρυθμό πλέον , οι κινήσεις θα είναι νωχελικές, ουσιαστικές, όχι περιττές, σίγουρες και απελευθερωτικές,  μέχρι να χαθούν από την ύλη και να συνεχίζουν μόνο με την σκέψη. Είσαι έτοιμος τώρα, να βλέπεις κατάματα στον καθρέφτη την αντανάκλασή σου και να χαμογελάς στο ανύπαρκτο είδωλό σου. Είσαι έτοιμος τώρα, (πιο σοφός από ποτέ), για τον δικό σου χορό.

Τον μοναδικό. Τον χορό που σέβεται τον εαυτό σου και τους άλλους.

 

Έναν χορό γεμάτο αγάπη, σοφία, ελευθερία.

 

 

Μύγες

MΥΓΕΣ. Μύγες παντού…

Όπου και να πας δεν μπορείς να τις αποφύγεις. Οι μύγες ενοχλούν.

Βάζεις σίτες στα παράθυρα, ψεκάζεις με εντομοκτόνα, χρησιμοποιείς μυγοσκοτώστρες, αλλά ησυχάζεις μόνο για λίγο…     Αυτός  ο εκνευριστικός θόρυβος που δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις, να δουλέψεις, να φας… και αυτό το ενοχλητικό γαργαλητό …

Αν προσομοιάσουμε τις μύγες με τον λαό θα δούμε πολλά κοινά!

Κανείς δεν θα το πίστευε. Κι όμως! Όπως μια μύγα πηγαίνει από τις ακαθαρσίες στα φαγητά, από τις τουαλέτες στις κρεβατοκάμαρες, από την μία  χώρα στην άλλη με τα μεταφορικά μέσα, έτσι κι ένας μικροαστός. Πολλές φορές γίνεται ο ήρωας μιας επανάστασης. Σηκώνει το κεφάλι και προχωράει, μέχρι «να τον φάνε» κάποιοι από θέσεις ισχύος με τα «εντομοκτόνα» τους  ή με τις «μυγοσκοτώστρες» τους. Όμως αυτός ήδη θα τους έχει ενοχλήσει. Άρα όλοι μας μπορούμε να ενοχλήσουμε όσο ασήμαντοι κι αν είμαστε για κάποιους.                                                                                                                             Αν μπορούσαμε να βάλουμε μηνύματα ανθρωπιάς στο DNA  των μυγών, οι ακαθαρσίες που αφήνουν πάνω στους τοίχους , πάνω στα παράθυρα και φυσικά πάνω σ’ όλους τους ανθρώπους που ξέχασαν τι θα πει ανθρωπιά, θα άλλαζαν τον κόσμο προς το καλύτερο φυσικά.                                                                                                                                                                                          Αυτή είναι μια ουτοπική ιδέα που προσπαθώ να την εκφράσω μέσα από αυτήν την σειρά των έργων.

Αντίθετα

Σε αυτό το έργο δεν κινείται το ίδιο το γλυπτό. Έχω συνδέσει δύο

ίδιες επιφάνειες όμως ανάποδα. Δηλαδή  έχω μια κυρτή και μια

κοίλη επιφάνεια. Με αυτόν τον τρόπο στην κυρτή επιφάνεια φαίνεται

η προβολή της αντανάκλασης του θεατή και ο χώρος στον οποίο

κινείται, όμως παράλληλα στον ίδιο χρόνο, στην κοίλη επιφάνεια,

φαίνεται ανάποδα η προβολή της αντανάκλασης του θεατή και ο

χώρος στον οποίο κινείται.

Παγκόσμιος μεταβαλλόμενος Χάρτης

«Παγκόσμιος μεταβαλλόμενος Χάρτης»

Τροχιές αυτοσχέδιες και συγχρόνως ανεξάντλητες σε σχηματισμούς και οπτικές εντυπώσεις. Χάρτες και κοσμική ενέργεια σε δράση. Αέναη κίνηση και συνεχείς αλλαγές σε σχέση με την ανθρώπινη παρουσία. Η κατασκευή αυτή αναφέρεται σε έναν πραγματικό χάρτη, με κάποιες διαθλάσεις και διαφορές ως προς την σύνθεσή του. Κάθε φορά η σύνθεση αλλάζει ανάλογα με την πορεία της, καθιστώντας τον θεατή άμεσο και ενεργό της δράσης και της αλλαγής. Προσπαθώντας να προκαλέσει στον θεατή μία αίσθηση ανησυχίας και προβληματισμού για το μέλλον, προκαλεί ταυτόχρονα ασυνήθιστους συνειρμούς. Δημιουργούνται νέες φόρμες και εσωτερικά συναισθήματα τα οποία ενεργοποιούνται με την παρουσία και την παραμικρή κίνηση του θεατή. Μέσα από ένα παραμορφωτικό κάτοπτρο φαίνεται το είδωλο της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας. Από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν ποτέ να μετακινούνται από περιοχή σε περιοχή και από ήπειρο σε ήπειρο σχηματίζοντας καινούργια σύνορα και νέους κόσμους. Ωστόσο με τις αλλαγές αυτές μεταφέρονται οι διαφορετικοί πολιτισμοί και οι κουλτούρες . Έτσι δεν αλλάζουν μόνο τα σύνορα αλλά και ο κοινωνικό-πολιτισμικός μας χάρτης.